Categorie archief: Enz. enz. enz.

Wat over blijft…

Nepal

Even testen of een filmpje upload lukt.

Advertenties

Gastvrijheid in Maassluis

c17f05035aecebfdab9a67b4c65ae973

Oververhit kwamen ze onze straat in rijden om te stoppen voor B&B Piet Hein, die helaas… met vakantie was. Nu maken wij dit in de zomer regelmatig mee en boden aan om even te Googelen naar andere overnachtingsmogelijkheden. Uit Duitsland kwamen ze en met ons gezamenlijk steenkolen Duits, Engels en Nederlands kwamen we een heel eind. Van de zes adressen die wij vonden op internet gaf er maar eentje gehoor en die was vol. Wat nu te doen? Camping Hoeve Bouwlust had nog wel een plekje, maar de oudste van de twee zat er aardig doorheen. Daarop streek mijn buurman zijn hand over zijn hart en bood spontaan aan dat de twee ook wel bij hem konden overnachten. Nou, dat hebben ze dus gedaan en dat vond ik een erg leuk gebaar van mijn buurman. Ja zei hij, ik heb ook veel gereisd en heb ook regelmatig gastvrijheid mogen meemaken, dus als ik nu iets terug kan doen, dan doe ik dat graag voor die mensen. Wat een staaltje Maassluis promotie mensen, daar kan geen stadspromotor tegen op. Bij gebrek aan een foto van vader en zoon heb ik er maar een ander plaatje bijgevoegd, anders is het ook maar zo’n kale boel 😉

T-Day

​Met volle vaart voer het schip richting het strand. Iedereen zat dicht tegen elkaar aan, zwetend, gespannen naar wat er zou komen gaan. Na de laatste orders van de kapitein, iedereen moest zo snel mogelijk aan land!, stonden we ietwat nerveus te wachten op onze beurt. Nadat de loopplank was neergelaten en iedereen met zijn bepakking eindelijk op het strand was aangekomen moesten we vechten voor een plekje, omdat het zo fucking druk was. D-Day dacht je zeker? Nee, dit was T-day, touristen die een dagje naar een bountystrandje gaan. Wat heb ik gelachen zeg, vijf boten naast elkaar en geen vierkante meter meer vrij. De moraal van dit verhaal: neem met een kilo zout wat je hostess je vertelt. Wel een erg leuke dag gehad b.t.w. :mrgreen:

De vijf Tibetanen

Ieder ochtend (zo vaak mogelijk) doe ik deze vijf oefeningen om mijn ouwe lichaam een beetje op gang te krijgen. De info heb ik geleend van http://www.yogamade.nl/page/yogamade-yoga-oefeningen

 

 

 

1 2 3 4 5

Stinco di maiale

2015-09-19 22.09.18

In Sicilië aten we deze zomer “stinco di maiale” het stuk van het varken dat tussen de knie en de enkel zit. In Nederland verdwijnt dit in de winter vaak in de snert, Duitsers noemen het eisbein.

Goed, of ik het ook wilde maken dus… (mijn vrouw keek mij lief aan)

Bij mijn favoriete slager haalde ik twee poten van ongeveer een kilo per stuk, Ik kreeg meteen een flinke handvol salie, want ik zei dat dit er ook in zat in italië en zijn tuin stond er toevallig mee vol 🙂 Omdat ik geen recept kon vinden in het Nederlands ben ik zelf maar gaan experimenteren.

Snij, als dat er nog aan zit het vel van de poten en bewaar dit. De poten goed inwrijven met flink zout en peper en eventueel een uurtje laten intrekken. In een braadslee wat olijfolie doen en daar het vel op leggen, of niet natuurlijk als je dat niet hebt. Leg wat salie, rozemarijn en knoflooktenen op het vel en leg daar de poten op. Ik heb de tenen niet geschild, maar daar later meer over. Leg wat plakjes roomboter op het vlees en verdeel de rest van de kruiden er over en naast en druppel het sap van een halve citroen erover. Schenk de wijn erbij en dek de schaal goed af met van die stevige aluminium folie. Zet het 2 uur in een oven van 200 graden (mijn oven heeft alleen boven- en onderwarmte…) Haal na de twee uur de folie eraf en bak de poten bruin in nog ongeveer 1,5 uur op 120 graden. Tussendoor aroseren en draai de poten een keer om als de bovenkant bruin is.

Erbij eet je lekker gebakken aardappelen uit de oven, die kan je ook zo’n drie kwartier voor het einde erbij doen, maar ik doe dat apart. Van de gepofte knoflook maak je een lekker sausje met yoghurt, munt, oregano en wat zout. Verder zuurkool erbij of een groene salade.

Eet smakelijk!

-2 poten
-flink wat salie
-rozemarijn
-twee bollen knoflook
-wat citroensap
-peper en zout
-olijfolie
-roomboter
-glas witte wijn
-10 pimentkorrels
-laurierblad

 

Muziek kijken en luisteren

Mijn eerste plaatjes draaide ik toen ik een jaar of twaalf was op een platenspeler die ik zelf had aangesloten op een oude transistorradio. De singletjes kon je boven op elkaar leggen en als er eentje was afgelopen viel de volgende vanzelf naar beneden, ja jongelui dat was nog eensch een techniek.
De singles waren van de stiefvader van een vriendje en wij mochten ze samen delen, ik heb het over muziek uit de jaren 50 en 60, Zager Evans in the year 2525, Neil Sedaka, The Beatles dat soort werk. Nu bijna veertig jaar later ben ik nog steeds gek van muziek. Oude en nieuwe muziek.
Via de opvolger van KinkFM, Pinguinradio blijf ik op de hoogte van wat er tegenwoordig zo uitkomt aan (alternatieve) muziek. Ook dit jaar houdt Pinguinradio een tombola, luisteraars kunnen stemmen uit een lijst van 700 nummers die in 2014 zijn uitgekomen en waar zij op 31 december via een tombola principe de vijftig beste van gaan draaien.

Ik heb ‘even’ een afspeellijst op You Tube gemaakt voor het nageslacht, zodat ik over een aantal jaren (hoop ik) nog weet welke mooie muziek er in 2014 is uitgekomen. Veel plezier 🙂

 

Tussen zelfzucht en liefde

Verder niets. Alleen de ingehouden passie, maar ook het tegenovergestelde de explosie van de voltrekking, zo lang verwacht, zo onverwachts wanneer het zover is, in alle hevigheid, steeds weer. Het is nooit genoeg voor hem, met één kus kan hij niet genoeg huid van haar beroeren. Zijn tong proeft haar parfum en haar door zijn kus keer op keer schoongevassen huid daaronder. Ze woelt en draait onder hem als water, haar adem is zoet in zijn oor en doet hem zinderen van begeerte, van de drang haar alles te vertellen, zijn hele leven en alles wat in zijn hart en in zijn hoofd is, en dat alles vertelt hij haar niet met woorden, maar met zijn lichaam, met elke millimeter van zijn huid, die hij haar hoopvol aanbiedt, in de hoop dat het liefde is, maar in de wetenschap dat het zelfzucht is. Want zij is op dat ogenblik, de enige, de enige vrouw die voor hem bestaat, de enige die hij ooit heeft aangeraakt, met zijn lichaam alle geheimen heeft verteld die elke dag in zijn hart leefden, de dingen die hij zich weer herinnert, dingen die hij zo lang was vergeten.

Het noodlot van Charlie Beale – Robert Goolrick

#TBT Zomerpop 2002 in Maassluis.

Op speciaal verzoek wat foto’s van zomerpop 2002, ingescand vanaf negatief. Een digitale SLR lag toen nogal buiten mijn budget 😉

di-rect, spike, thé lau, rowen hezze, band zonder banaan, the scene, girls just wanna have fun, time bandits, world classic rockers, bløf, racoon en birgit

In het publiek nog niemand die staat te filmen.

1SPIKE12SPIKE23SPIKE34SPIKE45PUBLIEK1PUBLIEK2BAND_ZONDER_BANAAN1 BAND_ZONDER_BANAAN2 BAND_ZONDER_BANAAN3 BIRGIT1 BLOF1 BLOF2 BLOF3 GIRLS_JUST GIRLS_JUST_2 RACOON1 ROWWEN_HEZE1 THE_LAU TIME_BANDITS WORLD_CLASSIC_ROCKERS1 WORLD_CLASSIC_ROCKERS2 ROWWEN_HEZE2

A day in a life

2014-04-12 12.40.47Vandaag lekker in het zonnetje kliederen in ons tuintje met Burning Spear  als mijn favoriete arbeidsvitamines.
De cynici onder ons zullen wellicht enige discrepantie ontdekken in de door Winston Godfrey Rodney gezongen teksten en onze hagelwitte relaxfauteuils 😉
Als fijne afsluiter ging mijn bejaarde overbuurman nog even lekker los met zijn Kärcher waarmee  hij zijn gigantische terras van wel 6 m2 ging reinigen.

Nu gezellig met zoon en vrinden naar VFC uit, aanvang 16.00 uur

Over de liefde

Eigenlijk is dit reclame voor Pixter een fantastische app voor de Ipad. Hiermee kun je een foto makenvan een tekst en de app maakt er dan bewerkbare tekst van. Zie hieronder het resultaat.

Over de liefde

Over de liefde – jozua Goeminne Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal. Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn. Dat, dames en heren dorpsgenoten, zijn misschien wel de mooiste, meest pregnante verzen uit de Bijbel. Als we proberen voor de geest te halen wie hier spreekt, zullen wij tegenwoordig haast exclusief denken aan een verliefde man of vrouw. De liefde die hij of zij voelt is zo overweldigend dat er wel kond van gedaan moet worden. Niet veel van ons zullen deze woorden gebruiken om het te hebben over de liefde die we voelen voor onze ouders, onze vrienden, onze geboortegrond. Daar is op het eerste gezicht niets op tegen. Het houdt tred met de verregaande en allicht ook doorgedreven individualisering die onze tijd kenmerkt. Kenmerkt, zowel in het goede als in het kwade. We zijn vrijer dan ooit, maar toch nooit eerder zo teruggeworpen op onszelf. We zijn verantwoordelijk voor onze levensgang, vrij en vrank. Dat is een groot goed. Maar het stelt onvermijdelijk onze identiteit en onze moraal op de proef. Wie ben ik, wie ben ik om te weten wat goed is? Dat het ultieme goed en het absolute kwaad niet bestaan en dat onze ethische kennis beperkt en relatief is; het zal velen als een cliché in de oren klinken. Daarom handelen we allemaal alsof onze eigen stumperige richtlijnen de enige leidraad zijn. Richtlijnen die, als we bereid zijn om nietsontziend eerlijk te zijn, een samenraapsel zijn van ideologische en contextuele systemen. Een stevige bodem christendom een goede scheut humanisme, en dat alles opgetuigd me; persoonlijke voorkeuren en gedragseigen parafernalia. We doen alsof we dieren zijn, scharrelend in het donker, op zoek naar het licht. Soms kunnen we een kelderraam openstoten naar een breder inzicht, maar meestal stoten we ons hoofd. Althans, dat wil men ons doen geloven. Onder deze lompenjas van moraal, samengehouden door stiksels neoliberaal existentialisme, dragen wij — de meesten van ons — een kogelvrij vest. Dit vest behoedt diegene die het draagt voor willekeur en anarchie — het is geweven door onze gemeenschap, de civitas. Het zijn eeuwenoude afspraken, zo ingebed in ons gedrag dat we het er niet meer over hebben. Afspraken, zoals daar zijn het voeden van onze kinderen, het vermijden van geweldsgebruik, het respecteren van de lichamelijke integriteit… We hoeven dat allemaal niet uitgelegd te krijgen. We hoeven daarover niet voortdurend in dialoog te treden met onszelf en onze omgeving. We weten het al, zo ingebed dat het niet meer te onderscheiden lijkt van wat ingeboren is. Waarom dan deze ideologische verkleedpartij? Waarom doen we onszelf voor als nachtdieren terwijl we allang vuur kunnen maken? Waarom verhullen we ons kogelvrij vest? Het antwoord is simpel: een gebrek aan liefde. Toen Paulus zijn brief aan de Korintiërs schreef en daarin de liefde bezong. was zijn motivatie natuurlijk politiek. Maar waarom dan het over de liefde gehad? En dan nog op zo’n sublieme retorische manier? Omdat liefde op het niveau van de gemeenschap en uiteindelijk de natie misschien niet de enige maar wel de meest solide verbindende factor is. Noem het burgerzin, noem het normen en waarden, maar benoem het, en schaam je er niet voor. Schaam je niet voor de liefde die je voelt. De man die zijn affaire verborgen houdt, heeft zijn minnares niet genoeg lief. Liefde verdraagt geen gekonkelfoes, geen twijfel. Het individu dat zegt te leven naar eigen inzicht maar ondertussen vasthoudt aan de regels en waarden van zijn groep, is op zijn best onwetend maar hoogstwaarschijnlijk gewoon lui in de liefde. Hij is een dreunende gong: veel kabaal zonder inhoud. Dit individu, dit toonbeeld van hedendaagsheid, geniet van de voordelen van de beschaving maar wil zich er te allen tijde aan kunnen onttrekken. Wordt hij gevraagd naar de reden van zijn afwijkende gedrag, dan zal hij wijzen op de tekortkomingen van de gemeenschap. Te rigide, te ouderwets, te abstract. Hij zal wijzen op de fouten van het verleden, verhalen over onrecht en oorlogen opdissen. Hij bezit alle kennis, zijn geloof in zijn eigen gelijk kan bergen verzetten — maar het is niets. Zoals de christenen ondanks alle vervolgingen van elkaar gingen houden vanuit hun gemeenschappelijke liefde voor God, zo dienen wij, inwoners van dit dorp, van elkaar te gaan houden vanuit wat ons bindt. En dat is niets anders dan dat wij mensen zijn. Mensen met onvolkomenheden maar ook met dromen. Mensen met vleugels maar ook met wortels. Maar vooral: mensen van hier.

(Thomas Blondeau, het West- Vlaams versierhandboek)