Site-archief

Gastvrijheid in Maassluis

c17f05035aecebfdab9a67b4c65ae973

Oververhit kwamen ze onze straat in rijden om te stoppen voor B&B Piet Hein, die helaas… met vakantie was. Nu maken wij dit in de zomer regelmatig mee en boden aan om even te Googelen naar andere overnachtingsmogelijkheden. Uit Duitsland kwamen ze en met ons gezamenlijk steenkolen Duits, Engels en Nederlands kwamen we een heel eind. Van de zes adressen die wij vonden op internet gaf er maar eentje gehoor en die was vol. Wat nu te doen? Camping Hoeve Bouwlust had nog wel een plekje, maar de oudste van de twee zat er aardig doorheen. Daarop streek mijn buurman zijn hand over zijn hart en bood spontaan aan dat de twee ook wel bij hem konden overnachten. Nou, dat hebben ze dus gedaan en dat vond ik een erg leuk gebaar van mijn buurman. Ja zei hij, ik heb ook veel gereisd en heb ook regelmatig gastvrijheid mogen meemaken, dus als ik nu iets terug kan doen, dan doe ik dat graag voor die mensen. Wat een staaltje Maassluis promotie mensen, daar kan geen stadspromotor tegen op. Bij gebrek aan een foto van vader en zoon heb ik er maar een ander plaatje bijgevoegd, anders is het ook maar zo’n kale boel 😉

Advertenties

Turkse tosti

Toen wij begin jaren tachtig voor het eerst kennis maakten met de turkse keuken ging er een wereld voor ons open. Met wij bedoel ik dan de vriendenclub die, niet gehinderd door mobiele telefoons, computers etc. in ieder geval elk elk weekend, bij elkaar kwamen in het legendarische Maassluise jongerencentrum Ozobleu. Naast de vele concerten van onder andere Herman Brood, the Nits, Gruppo Sportivo, Vitesse en nog veel meer werd er voornamelijk onder het genot van wat rookwaar gechilled.

Ja en dan kwam rond een uur of één natuurlijk de vreetkick (soort hongerklop) meestal onderdrukt daar Caddy’s, Treets en voorverpakte nederlandse ham-kaastosti’s met laf casinobrood.

Er liep daar een buurjongen, die eigenlijk te jong was voor het centrum, maar erg nieuwschierig en hondsbrutaal, laten we hem Robert noemen, en die kwam op een gegeven moment met een stuk brood met worst ertussen. Hadden wij nog nooit gezien natuurlijk. Bleek dat hij het had gekocht bij het turkse koffiehuis op de industrieweg. (later jammerlijk afgebrand!)

Dat werd dus direct een bestelling voor een aantal durfals onder ons en toen we er eenmaal van geproefd hadden en merkten hoe lekker het was volgde al snel de rest. De uitbater van het koffiehuis had er op een gegeven moment zo de tyfus over in dat hij steeds tien of meer tosti’s moest maken dat hij al sjacherijig begon te kijken als Robert er aan kwam.

Erg lekker dus! Het originele recept is gewoon een paar plakjes “Yonca” worst grillen op een tosti-ijzer, tussen een stuk brood doen en verpakken in een servetje, hmmmm die geur vergeet ik nooit meer.

Als je nog op de versiertoer gaat zou ik het niet eten, anders gegarandeerd geen sex, tenzij je tegen een mediteraan type aanloopt natuurlijk 😉

Hieronder mijn versie:

Bak in een droge pak drie in de lengte in vieren gesneden worstjes op een heel laag vuur om en om bruin. Snij ondertussen een kleine ronde pide (rond turks brood) doormidden en verkruimel op een zijde wat feta erop.

Snij een puntpaprika in dunne reepjes en leg het op de feta. Lekker erbij is ook wat gebakken bosui of voor de mensen met een sterke maag rauw. Vervolgens de worst erop, dichtklappen en terug in de pan waarin de worst is gebakken. Leg er een andere pan o.i.d. op en iets zwaars en bak de tosti aan twee kanten bruin. Lekker met een salade!

Afiyet olsun!

turk